Donoghue Dinsdag: Een verre plek vlakbij – Hayley Long

Hoi allemaal 🙂

Dankzij Harper Collins mocht ik ‘Een verre plek vlakbij’ van Hayley Long lezen.

Op de terugweg van vakantie, raken de broers Dylan en Griff samen met hun ouders betrokken bij een vreselijk auto-ongeluk. Van de ene op de andere dag zijn de jongens wees, en staan ze er helemaal alleen voor.

Tot een verre oom en tante zich melden en ze naar Wales verhuizen. Ondanks het grote verdriet lijkt hun leven in een wat rustiger vaarwater te komen, maar Dylan maakt zich zorgen om zijn broertje. Griff lijkt niet om te kunnen gaan met het verlies; hij praat niet en trekt zich steeds verder terug.

Maar ook Dylan heeft moeite de moed erin te houden en vlucht in zijn hoofd naar plekken waar hij gelukkig was. En nog meer dan Griff heeft hij moed nodig, want er is iets heel belangrijks waarmee hij in het reine moet zien te komen voor hij verder kan.

De achterflap geeft een duidelijk beeld van wat je kan verwachten. Het kan een extreem gevoelig boek worden. Op basis van de achterflap denk ik dat Dylan het ongeluk wel eens kan veroorzaakt hebben (ik ga niet verklappen of dat klopt).

De cover is vrij neutraal en toch duidelijk. Je ziet twee jongens waarvan de linkse duidelijk neerslachtiger is. Hoe de bomen bij het verhaal passen kan ik niet meteen zeggen al vind ik het wel mooi gedaan. Om eerlijk te zijn vind ik de titel in het Engels ‘The Nearest Faraway Place’ veel mooier, het geeft mij meteen een ander gevoel dan ‘Een verre plek vlakbij’.

Het verhaal zelf vind ik moeilijk om te beoordelen. De achterflap is misleidend, deels klopt het zelfs niet… Daar heb ik het persoonlijk wel moeilijk mee.

Mijn notities tijdens het lezen (in willekeurige volgorde):

p190 en ik heb het eindelijk door, Dylan raakt mij niet echt als personage, wat een topvrouw is Blessing, Welshe woorden zijn een leuke afwisseling, de manier om een flashback in te gaan vind ik niet prettig lezen, het hoofdstuk met Powell brengt tranen in mijn ogen, het einde is prachtig.

Hayley Long heeft in dit verhaal gekozen voor een apart standpunt. Het hele verhaal wordt geschreven vanuit Dylan. Dylan is echter een karakter waar ik mij niet gemakkelijk aan kan binden. Griff, daarentegen, spreekt mij wel meteen aan. Dylan ben ik ongeveer rond pagina 150 gaan appreciëren (en dat is best laat).

Het mysterie rond Dylan, en wat hij nog moet aanvaarden was mij rond pagina 190 definitief duidelijk. Dat dit zo lang onduidelijk blijft vind ik verrassend maar wel leuk om te lezen. De hoofdstukken na de onthulling zijn voor mij toch een soort van anticlimax.

‘Thoug lovers be lost, love shall not;

And deat shall have no dominion.’

– Dylan Thomas –

Op het inde weet Hayley mij toch enorm te raken. De laatste hoofdstukken zit ik te huilen van ontroering.

‘Een verre plek vlakbij’ geeft mij dus echt een enorm dubbel gevoel. Ik laat deze recensie even rusten, misschien dat het me dan wat duidelijker wordt.

Het is nu een paar dagen later en ik moet eerlijk bekennen dat ik amper aan het boek gedacht heb. De feestdagen zitten daar zeker voor iets tussen maar toch ben ik er nu van overtuigd dat het boek niet helemaal voor mij is. Doordat de schrijfstijl mij niet echt ligt is het boek er niet in geslaagd om mij helemaal te overtuigen. Jammer want het verhaal had/heeft zeker wel die capaciteiten.

Heb jij dit boek al gelezen? Wat vond je ervan?

Tot morgen voor een nieuwe schrijfupdate 🙂

Liefs

x