Recensie: Een fijne neus voor liefde – Stacey Lee

Hoi allemaal

Vandaag een recensie met een verhaal. Een hele tijd geleden deed ik mee met een wedstrijd om een exemplaar van ‘Een fijne neus voor liefde’ te winnen. Ik won niet maar bleef heel nieuwsgierig naar het verhaal. Het lag dan ook al snel te blinken in mijn kamer. Toch heeft het, door omstandigheden, lang geduurd voor ik het kon lezen.

‘De meeste mensen weten niet dat liefdesverdriet naar bosbessen ruikt.’

Mimosa en haar moeder zijn de laatste aromateurs op aarde. Met behulp van hun uitzonderlijke reukvermogen kunnen ze liefdesdrankjes maken waarmee ze verliefde mensen helpen, en dus is Mimosa voorbestemd voor een leven lang plukken, wieden en brouwen. Maar bovenal moet ze zorgen dat ze zelf nooit verliefd wordt, want dat zou haar sublieme reukvermogen schaden.

Als ze per ongeluk een elixer aan de verkeerde vrouw geeft – een onvergeeflijke fout die ze beslist niet aan haar moeder durft op te biechten! – loopt alles al snel uit de hand. Er is maar één manier om het goed te maken, en de enige die haar daarbij kan helpen is Court, een van de populairste jongens van school. En dan gebeurt net datgene wat absoluut niet mag: ze wordt verliefd!

Toen ik de achterflap goed las werd ik stiekem toch een beetje bang. Werd er niet al teveel verklapt? Uiteraard was ik wel bereid om het verhaal een kans te geven. Mijn nieuwsgierigheid was dus wel geprikkeld (al is dat zacht uitgedrukt). Ik kan alvast verklappen dat ik de cover subtiel vind maar wel passend bij het verhaal. Je gelooft dat het Mimosa is die op de cover staat.

Mimosa wordt door Stacey Lee neergezet als een typische puber. Ondanks het feit dat ze anders is dan alle anderen blijft ze op dezelfde manier vechten met haar gevoelens. Dat maakt haar herkenbaar en wekt meteen sympathie op. Het feit dat Mimosa zo hard moet werken aan haar toekomst en geen keuzes kan maken vond ik best wel zielig.

Haar mama ziet haar enorm graag, daar ben ik zeker van. Dat Mimosa haar de waarheid niet wou vertellen geloofde ik meteen. Hoe lief ik de mama ook vind, ik zou het ook niet durven.

Court is best wel een cliché jongen al breekt Stacey Lee hier en daar toch het cliché door hem niet perfect te laten zijn. Dit spreekt mij altijd aan. De manier waarop zijn gevoelens beschreven worden vind ik ook echt heel mooi gegaan.

Voor mij is het verhaal met momenten net iets te technisch. Als bloemen en geuren je echt niets interesseren ga je een hele hoop van dit boek moeten overslaan. Naar mijn mening was dat aspect soms te aanwezig al moet ik eerlijk gezegd ook wel toegeven dat ik niet weet hoe het beter zou kunnen. Niet echt handige feedback dus :p.

Het verhaal bevat veel voorspelbare elementen maar ook genoeg nieuwe/onverwachte elementen die ervoor zorgen dat het leuk blijft om het te lezen.

Mijn conclusie is dus dat ik dit boek wel graag gelezen heb en het ook zou durven aanraden aan andere lezers.

Heb jij het al gelezen?

Tot snel

Liefs,

 

x

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Create a website or blog at WordPress.com Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: