Kortverhaal: Mensenmeisje

Hoi allemaal

Na de 2 iets zwaardere blogposten heb ik vandaag weer een luchtiger deel.

Vandaag een kortverhaal dat ik schreef voor de cursus van NHA. Dit is mijn verbeterde versie waar ik mij ook niet meer ga houden aan de woordlimiet (1500 woorden). Onderaan deel ik ook de originele feedback.

Ik ben benieuwd naar jullie reacties 🙂

Liefs,

x

Mensenmeisje

Er was eens…

‘Nee, nee, nee. Dat klinkt veel te lang geleden.’

Dimpie trekt een streep door de woorden en probeert opnieuw  de juiste woorden te vinden.

 ‘Je weet hoe belangrijk dit is Dimpie.’ De Vrouwe klinkt nog steeds vriendelijk maar Dimpie weet dat ze heel serieus is.

Op een mooie, zomerse zondag, net iets meer dan 25 jaar geleden…

‘Dat is perfect! Ga snel verder.’ Trots op zijn werk aarzelt Dimpie geen seconde.

…net iets meer dan 25 jaar geleden werd een prinsesje geboren.

‘Nee, geen prinsesje. Dit verhaal gaat over een “gewoon” mensenkind dat net als alle andere mensen moest leren om volwassen te worden.’  

‘Maar ze is toch niet gewoon?’

‘Nee Dimpie, dat klopt. Je weet wel wat ik bedoel.’ Dimpie knikt en schrijft snel verder.

Het meisjesmensenkind luisterde naar de naam Samantha. Toen ze op de wereld kwam was het mensenkind erg ziek. Ze moest vechten voor haar leven. Met de hulp van uitmuntende artsen en de steun van haar ouders werd ze steeds sterker.

Jaren later brak er weer een moeilijk periode aan voor het meisje. Ze werd slachtoffer van pesterijen.

Om deze oneerlijke strijd te kunnen overwinnen zocht het meisje haar toevlucht tot een nieuwe wereld.

Mensen noemen het de fantasiewereld, onze wereld.

‘Heel goed Dimpie. Vergeet alleen niet dat het niet ons verhaal is maar het hare.’

‘Ja vrouwe. Zal ik het laatste aanpassen?’ Paniek overheerst Dimpie als ze de eerste brokstukken horen vallen. De Vrouwe staat op.

‘Nee, dat hoeft niet. Let er alleen extra goed op. Ik zie dat het goed gaat dus ik laat je even alleen. Ik vertrouw erop dat je goed werk geleverd hebt wanneer ik terug ben.’

‘Natuurlijk vrouwe. Daar kunt u op rekenen.’

Vrouwe Turijn legt haar hand kort op zijn schouder en verlaat dan de schrijfkamer en de toren. Dimpie kraakt de wervels in zijn nek en gaat weer verder.

Samantha heeft echter nooit getwijfeld. Zij begreep dat onze wereld zich aan haar openbaarde omdat zij er klaar voor was. Steeds vaker “verzon” zij werelden vol met personages. Regelmatig probeerde ze een boek te schrijven maar dan bleken de personages niet langer bereikbaar. De waarheid is echter dat zij er nog niet klaar voor was.

Nadat ze recht krabbelde, na de pesterijen dus, nam ze een grote beslissing. Ze wilde niet langer Samantha zijn. Samantha was voor haar een ziek en gekwetst persoon. Het was tijd om opnieuw te beginnen. Het was tijd voor Sam.

Haar ouders steunden haar meteen. Ze werd door hen nooit meer Samantha genoemd. Vrienden en familie volgen, elk op hun eigen tempo.

Sam kreeg een prachtig cadeau van haar ouders. Een broertje. Even verdween onze wereld.  Haar wereld nam al haar tijd in beslag. Toen er ook nog een zusje op komst was dachten we dat we Sam nooit meer zouden zien. Stiekem bleven we in haar leven ronddwalen. Na de bevalling zagen we dat haar mama erg ziek werd.

Iets geks dat bekkeninstabiliteit heet. De arme vrouw kon bijna niets meer en we voelden hoe dit gezin ons nodig had. Met al onze kracht deden we ons best om Sam opnieuw te bereiken. Het lukte! Al snel zagen we dat haar bezoekjes aan onze wereld haar kracht gaven. Terwijl haar mama vocht om te herstellen vocht Sam om sterk te blijven.

We springen wat jaren vooruit. Sam heeft een geweldige band met haar mama en is meter van haar zus, Jolien. Maar het allerbelangrijkste is dat ze ons nooit meer vergeten is. Het gezin is ondertussen ook verder uitgebreid. Een zwart-witte kater, die luistert naar de naam Milou, heeft hun gezin compleet gemaakt. Sam heeft nu net haar middelbaar achter de rug en een verhuis hangt in de lucht.

De deur vliegt open. Vrouwe Turijn stormt binnen.

‘Vrouwe…’

‘Geen tijd!’, onderbreekt ze hem gejaagd. ‘Neem je schrijfspullen en ren naar de stallen. Ik kom er aan.’

‘Ja vrouwe.’ Zonder vragen te stellen neemt Dimpie snel zijn spullen, rent de kamer uit en spurt van de trappen. Zijn korte beentjes maken het moeilijk om snel te zijn dus springt hij meerdere trappen naar beneden. Het is gevaarlijk maar gaat een stuk af. Dit is waar ze al maanden voor vreesden, het rijk brokkelt af. Achter hem hoort hij nog veel meer wezens vluchten. De wezens met lange benen halen hem al snel in, iedereen baant zich een weg naar buiten. Hij moet snel zijn als hij nog een paard wilt bemachtigen voor Vrouwe Turijn en zichzelf. Aan de stallen kijkt hij wanhopig rond, alle paarden zijn al weg. Paniek verspreidt zich door heel zijn lijfje.

‘En?’, roept vrouwe Turijn die net buitenkomt. Hij wilt net beginnen met zich te verontschuldigen wanneer hij een hoge fluittoon hoort.

‘Tarik.’, fluistert hij. Vrouwe Turijn heeft hem gehoord en kijkt samen met hem verlangend naar de rand van het bos. Tarik komt met een grote grijns uit het bos. Aan zijn hand niet één, niet twee, maar zelfs drie paarden. Vrouwe Turijn rent naar hem toe, vergeet alle regels en drukt een kus op zijn mond. Geschokt kijkt Dimpie hen aan, dit had hij niet zien aankomen. Tarik duidelijk ook niet, van verbazing laat hij de paarden los. Hij herstelt zich gelukkig en heeft hen snel weer onder controle. Dimpie haast zich naar de rand van het bos.

‘Vrouwe.’, zegt Tarik beleefd en helpt haar op het paard. Met zijn blik nog steeds op haar gericht helpt hij ook Dimpie op zijn paard. Doordat hij niet goed oplet gooit hij Dimpie bijna over de rug van het paard. Dimpie wiebelt met zijn beentjes op zoek naar evenwicht. Ondertussen stapt Tarik galant op zijn paard. Met een zucht neemt Dimpie zijn teugels in de hand en spoort zijn paard aan om te vertrekken.

‘Vrouwe, we moeten nu gaan.’ Dimpie klinkt streng, hij schrikt van zichzelf. Vrouwe Turijn knikt, bedroefd kijkt ze nog een keer naar het kasteel. Haar paard jaagt ze in galop, ze kijkt niet meer om wanneer het kasteel verder afbrokkelt.

Die nacht komen ze aan in het naburige koninkrijk. Ze worden hartelijk ontvangen en Dimpie kan eindelijk verder schrijven.

‘Waar zat je al?’ Vrouwe Turijns stem klinkt nog zachter nu ze hand in hand met Tarik op het bed zit.

‘De verhuis vrouwe.’

‘Sla die maar over. Dat is een periode van werken en gescheurde ligamenten. Niet belangrijk.’

‘Maar vrouwe, het is ook de periode dat ze naar Mexico ging en citytrips deed.’

‘Je hebt gelijk. Schrijf het maar op maar hou het kort.’ Dimpie knikt en begint weer te schrijven. Na een tijd doorbreekt Tarik de stilte.

‘Waarom is het zo belangrijk dat Dimpie dit opschrijft? Iedereen kent dit verhaal toch?’ Dimpie wilt het beginnen uitleggen maar vrouwe Turijn maant hem aan tot stilte.

‘Tarik. Dat het hele rijk afbrokkelt zou wel eens kunnen betekenen dat ze ons aan het vergeten is. Door dit op te schrijven hopen we dat de kracht even sterk genoeg zal zijn om haar te bereiken.’

‘Ik begrijp het. Schrijf maar verder Dimpie. Ik zal je niet meer storen.’

Na de verhuis begon Sam uiteindelijk op dezelfde plaats te werken als haar mama. Het was via een gemeenschappelijke collega dat hun tweede kat in hun leven kwam. Bandiet, een zwarte kattin kwam als kitten bij Sam terecht. Sam sloot haar in haar hart en het werd een soort kindje voor haar. Ze konden niet meer zonder elkaar. Bandiet was voor haar de bevestiging dat katten belangrijk waren in haar leven, ze werd vrijwilligster bij een vereniging die katten redt. Dankzij Sam werden er weer wat extra levens gered. Als gastgezin ving ze ook katten op, hielp hen weer in mensen geloven tot ze naar hun gouden mandje gingen. Op een dag kwam een klein, tijger katje bij hen wonen. Belle maakte gebruik van haar vrouwelijke charmes en veroverde alle harten. Zo werd ze het nieuwste lid van het gezin. Om goed voor haar eigen katten te kunnen blijven zorgen besloot ze, samen met de rest van het gezin, te stoppen als gastgezin.

‘Mooi Dimpie.’ Dankbaar kijkt Dimpie Tarik aan.

‘Bedankt, ik doe mijn best.’

‘Dat doe je altijd.’ Vrouwe Turijn schenkt hem een warme lach. Het geluid buiten wordt steeds luider. Het naburige koninkrijk begint ook problemen te krijgen. Het afbrokkelen komt steeds dichterbij.

‘Haast je Dimpie. We hebben Sam nodig.’ Dimpie knikt en schrijft snel weer verder. Het zweet druipt van zijn gezicht. Vrouwe Turijn neemt een zakdoek en dept het zweet weg. Goedkeurend kijkt ze over Dimpie’s schouder.

Er brak een moeilijkere tijd aan. Een tijd die veel energie vroeg van Sam.

Sams ouders zijn ondertussen gescheiden en ze heeft weer werk.

Sam heeft diep gezeten maar komt er stilaan weer bovenop, haar werk helpt hier enorm bij. Vol goede moed heeft ze zich ingeschreven voor een schrijfcursus. Eindelijk gaat ze luisteren naar de fantasievolle stem in haar hoofd en in haar hart.

Met een diepe zucht sluit Dimpie het verhaal af.

Lieve Sam, bedankt om zoveel voor ons te doen.

Een trilling gaat door de ruimte, iedereen houdt de adem gespannen in. Is dit het einde?

Wanneer de wereld eindelijk weer tot rust komt staat Sam in hun midden. De wereld is weer stil, het geluid van vernieling is tot stilstand gekomen.

‘Vrouwe Turijn, Dimpie, Tarik. Ik heb jullie gemist.’ Tranen staan in haar ogen.

‘Wij hebben jou ook gemist.’ Vrouwe Turijn geeft haar een dikke knuffel.

‘Dimpie, jouw verhaal heeft mij gered.’

‘Nee.’, zegt Dimpie zacht. ‘Jij hebt ons gered.’ Sam bukt zich en geeft Dimpie een kus op zijn wang.

‘Ga je mee naar mijn kasteel? Of wat er van overgebleven is? We hebben veel te regelen.’

‘Graag.’ Sam kan haar geluk niet verbergen.

Originele feedback

Wat ik niet zou doen is met schuingedrukte tekst werken. Ik zou alles recht laten staan. Je kan het onderscheid tussen haar gedachtenkronkels en wat ze juist neerpent maken door er kleine details aan toe te voegen over het schrijven zelf. Hoe ziet het schrift er uit? Met welke pen schrijft ze. Je kan ook details over haar handen, huid, huis geven zodat je je nog meer in het personage kan inleven.

Wat je schrijft is heel boeiend, maar je mist als lezer enkele zaken.

Je schrijft bijna foutloos, je dialogen zitten goed. Dus op dat vlak heb ik niet veel toe te voegen.

Je hebt toch iets meer handvaten nodig als lezer. Het eerste kader moet zo duidelijk mogelijk worden meegegeven. Dat mag vrij gedetailleerd. Anders wordt het verhaal een beetje te vaag en moet je als lezer heel veel gaan invullen.

Dat kan je oplossen door jezelf de vraag te stellen:

  • waar zijn we?
  • Over wie gaat het?
  • Wat is het doel van dit verhaal?
  • En hoe gaan de personages dit doel proberen te bereiken?

Laat me weten wat je denkt :)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Create a website or blog at WordPress.com Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: