Mexico, wat een feest.

Hoi allemaal.

Met heel dat corona gedoe had ik zin om iets te posten waardoor ik weer even uit deze wereld kon ontsnappen. Vorige week had ik deze post eigenlijk al geplaatst. Het was toen echter niet het juiste moment, daarom deel ik hem vandaag.

Dit is een stukje huiswerk van mijn cursus Kortverhalen bij NHA. In deze opdracht schreef ik een reisverhaal. En ja, het is echt gebeurd.

Jaren geleden ging ik met Joker naar Mexico. Dat blijft een memorabele reis waar ik nog regelmatig aan terugdenk. Ik hoop dat jullie met deze opdracht mee kunnen genieten.

Hebben jullie een reis gemaakt die je nooit meer zal vergeten? En waarom was net deze reis zo bijzonder?

Tot volgende week.

Liefs,

x

Bijna een maand naar het mooie Mexico, wat heb ik daar naar uitgekeken. Het land van de Maya’s, tempels, jungle, zon, zee en strand. Wat kan ik nog meer wensen?

Mexico vervult meteen alle verwachtingen. Al bij het aankomen op de luchthaven ben ik verkocht. De sfeer, de warmte, de mensen. Heerlijk!

Samen met een lokale gids duiken we stad na stad in. We ontdekken de jungle, zien apen, tempels tot ze onze oren uitkomen. Het dorpje op meer dan duizend meter hoogte is een van de hoogtepunten. San Cristóbal de las casas is mooier dan je op foto’s kan zien. We slapen in de herberg van een lokale uitbater die geniet van een nieuwe troep toeristen. Nu ja, toeristen. Ik voel me meer een ontdekkingsreiziger.

Deze ontdekkingsreiziger was ongelooflijk fier op zichzelf. Alles eten wat er gekookt wordt, ook al zit er veel tussen dat ik echt niet lust, gaan wandelen in de jungle en op tempels en dat allemaal zonder mijn voet om te slaan. Oké, ik weet het. Dat klinkt niet echt als een overwinning maar voor mij is het dat wel. Hoe vaak ik mijn ligament al gescheurd heb, dat is echt niet meer bij te houden. Dus ja, dit is voor mij een enorme overwinning.

Nog drie dagen en we moeten alweer naar huis. Nog een dagje rusten in Tulum en dan met de boot naar het eiland Isla Mujeres. De allerlaatste dag keren we terug naar Cancun om naar huis te vliegen. Hoog tijd om dus nog wat van Tulum te genieten en te zorgen voor cadeautjes voor het thuisfront voor we naar het eiland varen. Met een grote glimlach wandel ik van het ene winkeltje naar het andere. Souvenirs vinden is niet moeilijk voor mij, stoppen met kopen wel. Uitgekocht ga ik gezellig met een medereiziger naar een café. Geduldig wachten we aan de rand van de straat, meteen stopt een auto. Het geluk staat echt aan onze kant vandaag. In de helft van de straat houden we halt op een verhoogje, in Mexico loop je echt niet in één keer over. De volgende auto stopt ook meteen. Tevreden wandelen we verder.

Nu ja… Toch één stap.

Dit is typisch ik. Een jungle? Geen probleem. Een tempel? Geen probleem. Maar een gewone stoeprand? Dat is blijkbaar wel een probleem. Op het moment dat mijn enkel de grond raakt weet ik hoe laat het is. Ik probeer mezelf nog voor te liegen, ik laat er ijs op leggen maar voel meteen dat het weer raak is.

Puur op wilskracht wandel ik nog mee naar de boot. De rugzak die ik draag weegt 15kg maar voelt nu tien keer zwaarder. Iedere stap voelt alsof mijn voet uit elkaar getrokken wordt. Eindelijk zitten we op de boot. Op het moment dat de trossen losgegooid worden begin ik te huilen, ik kan het niet meer inhouden. Meteen wordt er beslist dat ik naar het ziekenhuis moet.

In het ziekenhuis valt het verdict: ligament gescheurd. Dat komt niet als een verrassing maar mijn reis is voorbij. De verzekering vraagt of ik gerepatrieerd wil worden. Omdat ik de groep en het einde van de reis niet kan missen weiger ik dat. De jongens doen hun uiterste best om mij mee te nemen naar het restaurant. Voor de allereerste keer in mijn leven word ik naar mijn eten gedragen.

Twee dagen en veel pijn later vlieg ik eersteklas naar Philadelphia om daar bijna te laat te zijn voor onze tweede vlucht.

Een voordeel aan eersteklas is het eten 😀

In België aangekomen merken we dat onze koffers achtergebleven zijn in Philadelphia. Gelukkig komen ze die nog brengen.

Daar sta ik dan, in België. Zonder rugzak, zonder krukken maar mét een gips.

Mexico, je was een feest!

Een flesje zand als aandenken <3

Laat me weten wat je denkt :)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Create a website or blog at WordPress.com Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: