Mijn Corona verhaal

Hi allemaal

Corona, iedereen weet meteen dat het gaat over 2020. Ik ben zeker dat we dat over 20 jaar ook nog zullen weten. Een pandemie. Corona heeft de wereld in zijn macht.

Ik kan niet anders dan er ook een post over schrijven. Nee, ik wil geen paniek zaaien maar ik wil wel mijn ervaring met jullie delen.

Bij ons op het werk werken mensen van over de hele wereld. Bijna iedere week komen er nieuwe mensen aan om een project te versterken. Dit zorgt er natuurlijk voor dat er heel wat maatregelen genomen worden.

Al vrij snel kregen we een mail om de afstand goed te bewaren, de cafetaria kreeg aangepaste openingsuren, er werden enorm veel bussen met ontsmettingsmiddel geïnstalleerd, er werd gevraagd om niet ziek naar het werk te komen.

En toen brak de hel in Italië los. Portugal maar vooral ons bedrijf besloten om daar fel op te reageren. Vanaf nu werd iedere keer als je het gebouw binnenkwam je koorts gemeten. Had je koorts? Dan moest je meteen naar huis of naar het ziekenhuis. Niemand kwam met koorts het gebouw binnen. Deze maatregel zorgt langs de ene kant voor een gevoel van veiligheid maar langs de andere kant bezorgde het mij stress.

Nee, ik had geen koorts. Wel had ik pijn in mijn borstkas, ik was al weken verkouden en moest regelmatig hoesten. Nu ik er zo over nadacht had ik eigenlijk ook wel hoofdpijn en sliep ik moeilijker. Ik was er niet gerust in en wou al zeker niet verantwoordelijk zijn voor het binnenbrengen van Corona in zo een groot bedrijf. Tijdens de lunch had ik het erover met mijn vriend. Hij dacht niet dat ik in gevaar was maar vond wel dat ik, als ik zo twijfelde, het toch maar even moest melden.

Bij het binnengaan werd mijn temperatuur opgenomen. Niets aan de hand. Ik melde mijn klachten en moest meteen aan de zijkant gaan staan. De Health en Safety lijn werd gecontacteerd. In eerste instantie zou ik naar het ziekenhuis moeten gaan. Dat vond ik zelf niet zo een top idee. Stel dat ik het inderdaad niet had, dan zou ik het daar zeker wel krijgen. Nieuwe telefoontjes werden gepleegd want ik had een punt. Het afdelingshoofd van mijn project werd erbij gehaald en ik werd naar de safe room gebracht.

In de safe room moest ik bellen naar de nationale gezondheidslijn. Op dat moment was de paniek eigenlijk net begonnen in Portugal dus de wachttijden op die lijn waren gigantisch. Er werd besloten dat ik terug met onze plaatselijke gezondheidslijn zou bellen. Een hele vragenlijst aan gezondheidsvragen later kreeg ik groen licht. Ik mocht terug naar de werkvloer. Het leek eerder op een acute aanval dan op Corona. Mochten mijn klachten erger worden moest ik dat uiteraard wel laten weten.

Het was heftig maar ik ben wel tevreden over de manier waarop mijn bedrijf reageerde. Op deze manier verklein je het risico op verspreiding toch echt wel.

Achteraf bekeken kan ik met zekerheid zeggen dat ik een allergische aanval had. Ik had tenslotte meer dan een uur met een zwerfhond geknuffeld in een park met bloemen en bomen waar ik nog niet aan gewend ben… Dom maar ja, in tijden van een pandemie is dat niet het eerste waar je aan denkt.

Vorige week werden we, ondanks dat we nu thuiswerken, toch ook nog even hard met onze neus op de feiten gedrukt. Mijn vriend was jarig. Dat wilt normaal zeggen dat we feest vieren. Niet tijdens een lockdown… Het werd een gezelligheid met onze roommates. Begrijp me niet verkeerd, het was gezellig en mijn vriend had het erg naar zijn zin maar het blijft echt zo vreemd.

Ik hoop in ieder geval dat deze hele pandemie snel onder controle is.

Heeft Corona een grote impact op jouw leven?

Tot snel

Liefs,

Laat me weten wat je denkt :)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Create a website or blog at WordPress.com Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: