Odd looking Egg – Kortverhaal naar een writing prompt.

Hoi allemaal

Een nieuwe rubriek! Regelmatig zal ik een kortverhaal schrijven aan de hand van een writing prompt. Vandaag dus de eerste 🙂 Ik ben benieuwd wat jullie er van zullen vinden.

Deze eerste is een writing prompt dat een collega naar me doorstuurde 🙂

Write about a character who finds an odd-looking egg in the forest. When they take it home, they never could have predicted what was inside it.

‘Elvira, je vergeet je jas weer.’ Zuchtend neem ik de jas van mama aan. Ongelooflijk hoe druk zij zich hier in kan maken terwijl ik gewoon even in de zon ga lopen. Ze weet goed genoeg dat ik hem dadelijk toch weer uit zal doen.

‘Dank je mam.’ Met een glimlach drukt ze een kus op mijn voorhoofd en laat me dan weer gaan.

In het bos voel ik me meteen weer rustig worden. Aan de rand van de open plek hang ik mijn jas netjes aan een boom. Dat is het minste dat ik voor mama kan doen, zorgen dat mijn jas netjes blijft. Midden op de open plek ga ik zitten. Ik sluit mijn ogen en laat alle geluiden van het bos tot mij komen. Hoe langer ik luister hoe meer ik hoor. De vogels, de wind, als ik hard genoeg mijn best doe kan ik zelfs de krekels horen.

Nu ik rustig genoeg ben begin ik aan mijn dagelijkse wandeling. Het is echt heerlijk om door het bos te wandelen. Altijd ben ik op zoek naar dingen die ik gisteren nog niet zag. Vandaag is zo’n dag dat er veel anders is. Gisteren heeft het enorm geregend. Er liggen overal plassen, de druppels hangen nog op de blaadjes, bomen hebben hele takken laten vallen. Iedere verandering neem ik zo goed mogelijk in mij op, morgen kan het weer helemaal anders zijn.

Het donkerste stuk van het bos vind ik het moeilijkste. De schaduwen zijn iedere keer anders maar de verschillen zijn veel kleiner dan op andere plaatsen. Midden in zo’n schaduw zie ik een object dat ik niet herken. Voorzichtig, op mijn hoede dat ik het bos niet beschadig, ga ik dichterbij. Hoe dichter ik kom hoe vreemder. Het lijkt wel paars met geel. Kleuren die normaal niet vaak samen voorkomen. Dan zie ik het, het is een ei!

Nu ja, geen gewoon ei. Het is veel groter dan de eieren die ik normaal tegenkom. Dit ei zou zo van een struisvogel kunnen zijn, toch qua formaat. Ik kan geen enkel dier bedenken dat eieren legt in deze kleur. Er zijn ook helemaal geen sporen rond het ei. Zou het gevallen zijn?

Met mijn hand tegen de boom leun ik boven het ei en kijk recht omhoog. Het bladerdek is zo dicht dat ik al na twee lagen de volgende niet meer kan zien. Hier kan het niet doorgevallen zijn, niet zonder te breken.

Mijn bewondering voor het ei groeit meer en meer. Het is echt mooi, ik kan het hier toch niet achter gaan laten? In mijn eigen voetstappen wandel ik terug naar de open plek. Ik haal mijn jas op en ga zo snel mogelijk weer terug naar het ei, het lijkt wel of het mij roept.

Even zie ik het ei glanzen maar dat zal mijn verbeelding wel zijn. Behoedzaam til ik het ei op en laat het rusten in mijn jas. Met de jas stevig en tegelijk voorzichtig in mijn armen gedrukt ga ik weer naar huis. Mama is gelukkig even niet thuis, nu moet ik niet meteen alles uitleggen.

Op het bed haal ik het ei weer uit mijn jas en bewonder het. Het paars is zo mooi en het geel lijkt wel te gloeien. Hoe meer ik er naar kijk hoe groter de vlekken lijken. Nee, wacht! Ze lijken niet groter, ze worden groter.

Het gele wordt steeds groter, het begint te gloeien. Ongerust schuif ik achteruit. Net op dat moment begint het ei ook te kraken. Angstig ga ik tegen de deur staan. Wat is dit? Wat heb ik naar huis gebracht? Net op het moment dat ik twijfel om het ei naar buiten te gooien stopt het kraken en valt het ei zachtjes open.

In het midden ligt een klein wezen. Nieuwsgierig ga ik dichterbij.

‘Elvira, dank je wel.’ Mijn hart maakt een sprongetje. De stem van dit wezentje is zo zacht. Hoe kan het dat ik haar kan horen?

Op mijn knieën neem ik plaats naast mijn bed en kijk het wezentje aan.

‘Vrees niet Elvira. Ik ben Tylia, een boself. Dankzij jouw liefde voor het bos en je nieuwsgierigheid kreeg ik de gelegenheid om te groeien. Jij bent de reden dat ik kan bestaan.’ Met een open mond kijk ik haar aan. ‘Elvira?’

‘Sorry. Ik… Ik ben een beetje in de war.’

Tylia giechelt. ‘Dat begrijp ik. Het is veel voor een mensenbrein.’ Met een dichtgeknepen oog ga ik dichterbij. Haar vleugeltjes zijn prachtig, ze lijkt wel magisch.

‘Tylia, wat ga je nu doen?’

‘Dat, lieve Elvira, hangt van jou af. Als boself voel ik mij het in het bos pas echt gelukkig maar jij mag nu beslissen. Ik ben helemaal van jou.’ Een rilling loopt over mijn rug. Hoe zou ik dit prachtige wezen nu kunnen opsluiten?

‘Nee Tylia. Ga maar naar het bos. Daar hoor je thuis. Het enige dat ik vraag is dat we elkaar af en toe nog zien. Ik loop alle dagen door het bos.’

‘Dank je wel lieve Elvira. Dit is precies waarom ze jou hebben uitgekozen.’

Uiteraard wil ik graag jullie feedback horen 🙂

Of als jullie nog leuke writing prompts voor mij hebben? Laat maar komen.

Liefs,

x

3 gedachten over “Odd looking Egg – Kortverhaal naar een writing prompt.

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Create a website or blog at WordPress.com Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: