Verhuizen is niet alleen maar leuk

Vandaag een heel eerlijke post. Een post waarvan ik vind dat ik verplicht ben om hem te schrijven.

Foto door Daria Shevtsova op Pexels.com

Zoals je in de titel al kan zien gaat deze post over de andere kant van het verhuizen. Vorige week vertelde ik over mijn voorbereidingen, vandaag toon ik hoe het ter plaatse is en was.

De mensen die me kennen weten dat ik het, mentaal gezien, niet altijd makkelijk heb. Een verhuis maakt dat niet beter, zelfs niet als je zin hebt in die verhuis.

Een verhuis geeft stress.

Hoe blij ik ook was toen ik deze foto nam, het heeft ook druk op mij gezet. Ik moest me zo snel mogelijk thuis voelen, ik ga hier tenslotte wonen. Maar waarom? Wie zegt dat ik me zo snel mogelijk moet thuis voelen? Alleen ikzelf, ik geef mezelf die druk… Het heeft even geduurd voor ik dat door had. Dat en heel wat stressfactors.

Mijn stressfactors: ik begon bij een nieuw bedrijf te werken, ging voor een nieuw project werken, allemaal nieuwe mensen, een nieuw land waar ik nog nooit geweest ben, een nieuw appartement (je weet op voorhand niet welk appartement je krijgt),…

Reden genoeg dus om het niet allemaal te weten.

Tijdens de eerste week training werd ik ziek. Niets ernstigs maar wel ziek genoeg om te moeten thuis blijven. Mijn buik had duidelijk last van de stress. Verder heb ik ook altijd last als ik nieuw eten ontdek of kraantjeswater drink. Hier in Lissabon had ik dat dus allebei. Met de juiste medicatie kon ik gelukkig snel weer naar de training.

Ik vond niet meteen mijn draai. Niet in mijn nieuwe leven, niet in de groep en niet in ons appartement. Ineens moet je alles zelf doen. Als jij de was niet doet doet niemand het. Natuurlijk weet ik dat wel maar het is best confronterend om het te moeten merken.

I can be strong,

and ask for help.

At the same time.

Onze werkgever beseft maar al te goed dat er veel komt kijken bij een verhuis. Daarom bieden ze verschillende gesprekken gratis aan bij de psycholoog (in het Engels). Na die gratis gesprekken kan je beslissen om verder te gaan naar zijn praktijk. Alles wordt netjes in groep besproken, de trainster maakt heel duidelijk dat het beter is dat je om hulp vraagt dan dat je zou breken. Verder wordt er ook op gewezen dat het een recht is en geen plicht. Je mag er naartoe maar je wordt niet anders bekeken of je nu wel of niet gaat.

Ik besloot om het te doen. Onder het motto van baat het niet, dan schaadt het niet.

Het proces om een afspraak te krijgen verloopt heel sereen. Je geeft aan dat je het wilt en de trainster boekt het in. Zodra er een datum is krijg je het te horen. Buiten het feit dat het gratis is wordt het ook nog eens tijdens je trainings- of werkuren ingepland. Dit laat zien hoe erg het bedrijf bezig is met de mentale gezondheid. Niet alleen het bedrijf trouwens, ook Portugal als land denkt er zo over. Een mentale gezondheid heeft enorm veel voordelen dus waarom zou je elkaar niet helpen?

Ik heb nu twee gesprekken bij de psycholoog achter de rug. Donderdag heb ik, als het door kan gaan, mijn derde.

Tijdens die gesprekken ben ik tot het inzicht gekomen dat ik lang niet de enige ben die moeite heeft met verhuizen en dat het heel normaal is dat je moet wennen aan die nieuwe situatie. Ik ben heel blij dat ik de stap genomen heb om hulp te gaan zoeken.

In plaats van nog weken te twijfelen kan ik nu echt zeggen dat ik blij ben met mijn keuze. Nee, alles gaat niet vanzelf maar dat gaat het nergens. Verhuizen is dus niet alleen maar leuk, je moet het echt doen omdat je het zelf wilt. Als je niet de juiste redenen hebt denk ik dat je heel snel heel ongelukkig kan worden.

Wat denken jullie? Hebben jullie al hulp gezocht bij een psycholoog of ander hulpinstelling? Was het moeilijk om daar open over te zijn?

Tot volgende week

Liefs,

Laat me weten wat je denkt :)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Create a website or blog at WordPress.com Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: